hokberlare.jpg (7898 bytes)


Uit Het Nieuwsblad van maandag 25 januari 1999:

paulcam2.JPG (3293 bytes)Acteur en regisseur Paul Cammermans (77)  is vrijdagnacht (22.01) in Zemst (bij Mechelen) overleden. Hij werd op 10 juli 1921 in Berlare geboren... "Eigenlijk had ik kunstschilder willen worden", bekende Paul Cammermans begin januari nog tijdens een huldiging in Berlare, waar hij de eerste tweejaarlijkse cultuurprijs kreeg.

In de Brusselse KVS, nadien in de KNS in Antwerpen en later in Nederland was Paul Cammermans een gevierd toneelacteur. Bij de Vlaamse omroep NIR, later BRT, ging hij als regisseur aan de slag en maakte er onder meer de jeugdserie Dirk Van Haeverskerke. In Berlare beklemtoonde Paul Cammermans hoe hij met veel minder middelen en in slechts twee dagen een Guldensporenslag opnam die naast die van Hugo Claus in de langspeelfilm mocht staan.

Hij kreeg internationale prijzen voor zijn film Het Gezin van Paemel en regisseerde ook de laatste film met Gaston Berghmans en Leo Martin. Zijn laatste succes was de rol als 'de Canadees' in Klein Londen, Klein Berlijn...

Het was zijn wens om in Berlare te worden begraven. "De plaats waar ik regelmatig terugkeerde om op adem te komen", verklaarde hij. Op woensdag 27 januari wordt hij in zijn geboortedorp ten grave gedragen.


Als eerbetoon aan onze betreurde dorpsgenoot publiceren we hier het interview dat in 1990 verscheen in ons tijdschrift:

Paul Cammermans, een Berlaarse "ster"

Op Allerheiligen laatstleden hadden we het geluk een kort gesprek te hebben met onze oud-dorpsgenoot, acteur-regisseur van formaat, Paul Cammermans.

Net na de Eerste Wereldoorlog, in 1921, was het dat Paul in Berlare het levenslicht zag in een van de twee gesloopte huizen achter het "rond huis" en de woning van Paul Uyttendaele. Hij is de derde telg van Joseph en Eudoxie Van der Verren. Zijn zus Elisabeth woont in Brussel, zijn overleden broer Louis was schilder in Schoonaarde.

Kennis met de school maakte Paul in de kleuterklas van zuster Leonarda en lager onderwijs genoot hij in de Gemeenteschool op de Hogeweg. Er viel in die tijd trouwens niet te kiezen.

Zoals u elders in dit nummer kan lezen, werd er in de meisjesschool van de Gaver ter gelegenheid van de jaarlijkse ouderavond telkens aan toneel gedaan. De jongens viel die eer niet te beurt. Het is dus niet op school dat Paul door de toneelmicrobe werd gebeten. Hijzelf schrijft zijn acteertalent toe aan een artistieke voorbestemming.

Klasgenoot Arthur Van Vossel, een vroegere buurjongen, moet wel een diepe indruk op hem hebben gemaakt, want bij ieder gesprek over zijn kinderjaren keert die naam terug. Het gezin Van Vossel verliet Berlare. Ook Paul Baeyens, Fons De Grauwe, de gebroeders Van Hoesen en Desiré Tackaert lijkt hij niet te vergeten.

"Wij sleten onze jeugd te Berlare op wat wij "de bergen" noemden. Ze waren grandioos: 't Stampkot, de Konijnenberg en de Hoge Berg. Ook de Wakkebroeken, de vennen en grachten ... Ik heb er een heerlijke jeugd gehad. Jammer dat er zoveel is opgeofferd om er huizen op te bouwen, een stuk natuur, unieke natuur, die we niet meer zullen terugzien.

Wat je in je jeugd meemaakte is bepalend voor wat je later zal uitdragen. Berlare heeft me een degelijke ruggengraat meegegeven. Ik zal dan ook nooit verloochenen dat ik in Berlare geboren ben, en ik ben er fier op."

Vele jaren was Paul "kind ten huize" bij de vroegere bioscoopuitbaters Van der Linden (cinema Flandria). Zo kwam hij in contact met de wereld van film en acteren, wat zijn ingeboren nieuwsgierigheid voor dit vak nog aanwakkerde. Het liet hem warempel niet meer los. In het Berlaarse toneel was hij, naar eigen zeggen, nooit actief. Paul stond als jonge man voor zijn beroepskeuze tijdens de moeilijke oorlogs- en crisisjaren die eraan voorafgingen. Onder invloed van zijn oudere broer Louis was er de twijfel tussen kunstschilder en zijn droom acteur te worden.

Toen tijdens het speelseizoen 1940-1941 het theater Folies-Bergères te Brussel, via een advertentie, koorzangers zocht, werd Paul aangeworven. De knoop was doorgehakt. Het werd toneel. De onvoltooide schilderij bevindt zich nog in de garage van zijn woning te Zemst, een oude, gezellige boerderij, die hij zelf opknapte.

Spoedig kreeg hij een bijrolletje, en er volgden er meer. Zijn natuurlijke begaafdheid werd bijgeschaafd in de toneelschool van het conservatorium. Drie maand later was hij al geëngageerd in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (K.V.S.) te Brussel. Twee jaar later kwam dan de eerste hoofdrol. Het toenmalige autocarbedrijf van de firma Alfons Droeshout schreef groepsbezoeken uit voor voorstellingen in de K.V.S. Berlare volgde Paul Cammermans op de voet. Zo zagen we o.a. Gaston Martens’ Paradijsvogels , waarin hij samen met Nand Buyl de hoofdrol vertolkte. Tijdens het eerste Berlaarse bezoek hoorde Paul tijdens zijn optreden Berlaarse geluiden. Blij verrast bezocht hij na de voorstelling zijn supporters. Tot 1950 zou hij in de K.V.S. blijven.

Sedert 1955 werkt hij free-lance. Naast zijn optredens in de K.N.S. Antwerpen was hij ook internationaal actief, o.a. in Duitsland, en maakte hij verschillende tournees, o.m. in Zaïre en in Zuid-Afrika. Maar ook in Amerika maakte hij allerhande producties. Hij regisseerde bij de B.R.T., N.C.R.V., VARA, AVRO, ... Als regisseur was hij tweemaal in Zaïre om er voorstellingen te geven in staatsopdracht door en voor de inlandse bevolking.

Herhaaldelijk verbleef hij in Nederland. In het begin van de jaren 60 was hij er twee jaar onder contract bij het grote Nederlandse toneelgezelschap "de Nederlandse Comedie" in Amsterdam en speelde er als eerste stuk De getatoueerde roos van Tennessee Williams. Dank zij hem kregen stukken als Rhinocéros van Eugène lonesco beeldende en dramatische waarde. De musical Salad Days, met een bezetting van zo'n vijftig acteurs, over wie Paul Cammermans de regie voerde, was toen één van de toppers van de Nederlandse televisie.

Paul speelde in of voerde ook de regie van ontelbare Vlaamse films, o.a. Wat doen we met de liefde? - De klucht van de brave moordenaar - Het mes - Mijn vriend -Het proces, e.a.

Hij behandelde alle genres: dramatische, komische, compositiewerk en klassiek. Elke rol of functie vormde telkens weer een nieuwe uitdaging.

We danken hem voor dit interview.

Rosane Venneman (november 1990, p. 42)

 

paulcam.JPG (10511 bytes)

Paul Cammermans en Dora Van der Groen in "De Regenmaker" BRT-TV 1967

 


Terug naar ARCHIEF